ایست قلبی و ایست تنفسی و راه امداد به فرد

ایست قلبی زمانی رخ می دهد که ضربان به طور کامل متوقف شود ، و ایست تنفسی از کار افتادن تنفس فرد می باشد که این حالت ها می تواند به دلایل گوناگون رخ دهد

ایست قلبی زمانی رخ می دهد که ضربان به طور کامل متوقف شود ، و ایست تنفسی از کار افتادن تنفس فرد می باشد که این حالت ها می تواند به دلایل گوناگون رخ دهد 

 سکته قلبی چه علائمی دارد:

       درد فشار دهنده ناگهانی در وسط سینه

       ممکن است درد به دست ها، پشت یا گلو انتشار یابد

      غش کردن

      ریزش عرق شدید

      نبض ضعیف و تند که ممکن است نامنظم بزند (نبض طبیعی حدود 60 تا 80 بار در دقیقه است)

      تنگی نفس

     ممکن است بی هوشی رخ دهد

     ممکن است ایست قلبی هم ایجاد شود. از حرکت، نوشیدن و آشامیدن بیمار جلوگیری کنید.

 برخورد با بیمار دچار سکته قلبی :

در ابتدا با اورژانس (شماره 115) تماس بگیرید.

 اگر بیمار هوشیار است، او را در وضعیت نیمه نشسته قرار دهید.

 بیمار را آرام کرده و اطمینان خاطر بدهید.

 لباس بیمار را باز و تکمه ها و کمربند را آزاد و راحت کنید.

 نبض و تنفس بیمار را کنترل کنید.

 اگر بیمار بی هوش است او را در وضعیت ریکاوری قرار دهید.

 اگر ایست قلبی رخ داد، ماساژ قلبی را شروع کنید.

ایست قلبی زمانی رخ می دهد که ضربان به طور کامل متوقف شود ، و ایست تنفسی از کار افتادن تنفس فرد می باشد که این حالت ها می تواند به دلایل گوناگون رخ دهد

کمک های اولیه

چنانچه پس از وقوع ایست قلبی- تنفسی در کمتر از ۴ الی ۶ دقیقه به فرد مصدوم رسیدگی شود و عملیات احیاء وی شروع گردد، شانس زنده ماندن وی بالا خواهد رفت. قل از شروع عملیات احیاء قلبی- ریوی، باید مطمئن شد آیا فرد واقعا دچار ایست قلبی- ریوی شده است یا خیر، چرا که انجام عملیات احیاء قلبی- ریوی بر روی فردی که دچار ایست قلبی نشده باشد، می­تواند منجربه ایست قلبی و مرگ وی شود .

جهت اطمینان از ایست تنفسی با مشاهده حرکات تنفسی قفسه سینه می­توان به وجود تنفس در مصدوم پی برد و یا می­توان گوش یا گونه خود را نزدیک دهان وی قرار دهد تا صدای تنفس وی را شنید یا جریان آن را حس کرد. سپس نبض بیمار را بررسی نمود .بهترین محل نبض در خردسالان ، نبض شریان رانی است که در ناحیه کشاله ران لمس می­شود و بهترین محل نبض در کودکان بزرگ­تر و بالغین نبض گردنی است که در ناحیه گردن  قرار دارد. لمس نبض باید با دو انگشت نشانه و میانی صورت گیرد در صورتی که هیچ گونه نبضی احساس نشد و یا مصدوم تنفس خودبخودی نداشت، عملیات احیاء باید مطابق دستور ذیل انجام شود :

 بیمار را به پشت خوابانده، وی را به آرامی تکان داد تا پاسخش به تحریک مشخص شود.

 اگر بدون پاسخ بود، راه های تنفسی وی چک شود. چنانچه راه تنفسی بسته است، با کمک انگشت راه تنفسی وی باز شود و چنانچه راه تنفسی باز بود ولی نفس نمی ­کشید، تنفس مصنوعی شروع شود .

 گردن وی را به جلو و سر او را به عقب خم نمایند .

 دو تنفس مصنوعی مناسب دهان به دهان به وی داده شود .

 نبض­های وی لمس شود. اگر ضربان نبض ها لمس شد. باید به تنفس مصنوعی ادامه داد و اگر لمس نشد، ماساژ قلبی را شروع کرد .

 جهت انجام ماساژ قلبی باید دست چپ خود را به حالت ضربدر بر پشت دست دیگر گذاشته، پاشنه دست راست را بر روی جناغ سینه به اندازه دو بند انگشت بالاتر از محل دو شاخه شدن جناغ قرار داد. محل قرارگیری دستها بسیار مهم است . آرنج­ها نباید خم شوند و به کمک وزن بدن، یک فشار محکم به قفسه سینه وارد شود تا جناغ سینه به اندازه تقریب ۴ الی ۵ سانتی­متر داخل برود. توجه داشته باشید که فشار بیش از حد و موقعیت نامناسب قرار گرفتن دستها ممکن است منجر به شکستن دنده ها و آسیب به ریه ها شود.  

تعداد ماساز قلبی باید حدود ۸۰ بار در دقیقه بوده و پس از هر دقیقه ماساز قلبی دو بار تنفس مصنوعی بروش دهان به دهان داده شود. 

 پس از گذشت یک دقیقه عملیات به مدت ۵-۴ ثانیه جهت لمس نبض گردنی متوقف نمود. اگر نبض لمس شد، ماساژ قلبی را قطع نموده و چنانچه تنفس هم برقرار شده، تنفس مصنوعی را متوقف کرد. در صورت عدم لمس نبض و عدم برقراری تنفس خودبخودی، باید ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی را مجددا شروع کرد و هر۳ دقیقه یک بار، جهت لمس نبض ها به مدت ۵-۴ ثانیه عملیات را متوقف نمود. در مطالعات جدید ثابت شده است که ماساژ قلبی از انجام تنفس مصنوعی بسیار مهمتر بوده به شکلی که اگر در زمان انجام احیا امکان دادن تنفس مصنوعی به هر دلیلی سبب تاخیر در ماساژ قلبی گردد باید ماسژ قلبی بدون وقفه ادامه یافته و گرنه انجام عملیات احیا بی نتیجه خواهد بود. 

این کارها را انجام ندهید

        به هیچ وجه فرد را تنها نگذارید.

        اجازه ندهید فرد علائم را از شما پنهان کند تا شما را قانع نماید که با اورژانس تماس نگیرید.

        منتظر نشوید تا شاید علائم برطرف شوند.

        هیچ چیزی به بیمار نخورانید مگر قرص­های قلبی مثل نیتروگلیسیرین که قبلا مصرف می­کرده است.

 امداد اولیه هنگام غش

غش‌، نوعی‌ از دست‌ دادن‌ هوشیاری‌ زودگذر است‌ كه‌ در اثر كاهش‌ موقت‌ جریان‌ خون‌ به‌ مغز ایجاد می‌شود. غش‌ كردن‌ ممكن‌ است‌ در واكنش‌ به‌ درد، خستگی‌ شدید، كمبود غذا یا استرس‌ هیجانی‌ روی‌ دهد. این‌ حالت‌ همچنین‌ بعد از دوره‌های‌ طولانی‌ بی‌حركتی‌ فیزیكی‌ (مثل‌ ایستادن‌ یا نشستن‌ بدون‌ تحرك‌) به‌خصوص‌ در آب‌ و هوای‌ گرم‌ رخ‌ می‌دهد. این‌ عدم‌ تحرك‌ سبب‌ می‌شود كه‌ خون‌ در اندام‌های‌ پایینی‌ جمع‌ شود و مقدار كمتری‌ از آن‌ به‌ مغز برسد. سرعت‌ نبض‌ در فردی‌ كه‌ غش‌ كرده‌ است‌ بسیار كند می‌شود. با این‌ حال‌، نبض‌ سریعا بالا می‌رود و به‌ حد طبیعی‌ می‌رسد. بیماری‌ كه‌ دچار غش‌ شده‌ است‌، معمولا روند بهبود سریع‌ و كاملی‌ دارد.

 چطور غش را تشخیص دهیم

        از دست‌ رفتن‌ زودگذر هوشیاری‌ كه‌ سبب‌ می‌شود بیمار به‌ زمین‌ بیفتد.

        كند شدن‌ نبض‌

        پوست‌ سرد، رنگ‌پریده‌ و عرق‌ كردن‌

       مختل شدن جریان‌ خون‌ به‌ مغز

       اطمینان‌ و آرامش‌ دادن‌ به‌ بیمار پس‌ از به‌ هوش‌ آمدن‌

ایست قلبی زمانی رخ می دهد که ضربان به طور کامل متوقف شود ، و ایست تنفسی از کار افتادن تنفس فرد می باشد که این حالت ها می تواند به دلایل گوناگون رخ دهد

 امداد اولیه

  وقتی‌ احساس‌ غش‌ كردن‌ به‌ بیمار دست‌ می‌دهد، به‌ او توصیه‌ كنید كه‌ دراز بكشد. زانو بزنید، پاهای‌ او را بلند كنید و مچ‌ پاها را روی‌ شانه‌هایتان‌ بگذارید؛ این‌ عمل‌ به‌ بهبود جریان‌ خون‌ مغز كمك‌ می‌كند.

  مطمئن‌ شوید كه‌ هوای‌ تازه‌ به‌ مقدار زیاد به‌ بیمار می‌رسد؛ از یك‌ نفر بخواهید كه‌ پنجره‌ اتاق‌ را باز كند. همچنین‌، از ناظران‌ بخواهید كه‌ از بیمار فاصله‌ بگیرند.

 وقتی‌ بیمار به‌ هوش‌ آمد، به‌ وی‌ اطمینان‌ خاطر بدهید و به‌ او كمك‌ كنید تا تدریجا بنشیند. اگر مجددا دچار احساس‌ غش‌ كردن‌ شد، به‌ او توصیه‌ كنید كه‌ دوباره‌ دراز بكشد و تا زمانی‌ كه‌ كاملا بهبود پیدا كند، پاهای‌ او را بلند كنید و نگه‌ دارید.

 درصورتی که مریض روبه بهبودی نبود سریعا به اورژانس اطلاع دهید و درخواست آمبولانس کنید.

 نکته مهم

اگر بیمار سریعا هوشیاری‌ خود را به‌ دست‌ نیاورد، راه‌ تنفسی‌ را باز و تنفس‌ را كنترل‌ كنید؛ آماده‌ باشید تا در صورت‌ لزوم‌، احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌ سینه‌ را آغاز كنید. با مركز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ كنید.

 امداد اولیه به فرد تشنجی

یک حمله تشنجی مانند توفانی کوچک در سیستم الکتریکی مغز است و علائم حاصل از آن می‌تواند از چند دقیقه مات و مبهوت شدن تا افتادن و از دست رفتن کامل هوشیاری متفاوت باشد.

حتی یک شخص سالم ممکن است به ندرت دچار حمله تشنجی شود، اما به طور کلی حملات تشنجی در کودکان شایع‌تر از بزرگسالان است.

هنگامی که حمله تشنجی رخ می‌دهد، پزشکان مجموعه‌ای از آزمون‌ها را بر روی فرد انجام می‌دهند تا مطمئن شوند که عارضه وخیمی وجود ندارد.

 آزمایشی که امواج مغز را اندازه می‌گیرد و الکتروانسفالوگرافی (EEG) نامیده می‌شود، می‌تواند با ثبت کردن امواج بلند و نوک تیز، وجود حمله تشنجی را ثابت کند. تصویر برداری با تشدید مغناطیسی (MRI) می‌تواند علت زمینه‌ای تشنج مانند تومور، سکته مغزی یا ناهنجاری مادرزادی را نشان دهد.

تب اغلب باعث بروز حمله تشنجی می‌شود و گاهی علامت عفونتی مانند مننژیت است.

افت شدید قند خون و کم‌آبی بدن نیز می‌‌تواند حمله تشنجی را برانگیزد. با انجام آزمایش‌هایی ساده در اتاق اورژانس می‌‌توان این علل را تشخیص داد. هنگامی که هیچ علت زمینه‌ساز ظاهری وجود نداشته باشد، پزشکان می‌گوید یک حمله تشنجی خوش‌خیم رخ داده است.

دو سوم افرادی که دچار حمله تشنجی می‌شوند، هرگز در طول عمرشان دوباره تشنج نمی‌کنند. تصمیم‌گیری درباره اینکه برای جلوگیری از حمله بعدی باید تجویز دارو انجام داد یا نه و چه هنگامی باید این کار را انجام داد، در هر فردی متفاوت است و عمدتا بستگی به نوع و دفعات تشنج‌های یک فرد دارد.

صرع، اصطلاحی دیگر برای اختلال تشنجی است، اما این کلمه دارای بار معنایی خاصی است، زیرا دفعات زیاد حمله تشنجی را در یک فرد به ذهن می‌آورد.

هر کسی که دو بار دچار حمله تشنجی با علت نامعلوم شود، در معرض خطر بالا برای دچار شدن به حمله سوم است. با اینکه برخی افراد به خصوص پس از حملات شدید نیازمند گذشت چند روز برای احساس بهبودی کامل هستند، اغلب افراد پس از 10 تا 15 دقیقه می‌گویند حال‌شان خوب شده است.

 وزارت بهداشت

دیدگاه جدیدی بگذارید